СУРУШ АБДУҶАББОР
АБДУҶАББОРИ СУРУШ (Шоҳаҳмадов Абдуҷаббор) 13 апрели соли 1967 дар деҳаи Искодари ноҳияи Айнии вилояти Суғд ба ҷаҳон омадааст. Соли 1984 мактаби таҳсилоти ҳамагонии зодгоҳашро ба фарҷом расонда, соли 1985 муҳассили факултаи филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории Хуҷанд шуда, соли 1992 ба итмомаш расондааст. Солҳои 1986-1988 адои хидмати аскарӣ кардааст. Баъди хатми донишкада дар бахши Суғди Бунёди байналмилалии забони форсии тоҷикӣ ба фаъолияти илмӣ пардохта, дар давоми солҳои 1992-1994 «Фарҳанги ашъори Камоли Хуҷандӣ»-ро (дар се ҷилд) таълифу танзим намудааст, ки муштамил ба шарҳу тафсири зиёда аз 12 ҳазор калимаву ибора мебошад. Матни мукаммали «Девони Камоли Хуҷандӣ»-ро ҳам таҳия ва омодаи чоп намудааст.
Солҳои 1995-2002 дар маҷаллаи «Хуҷанд» мудири бахши насру адабиёти илмӣ будааст. Ҳолиё дар Ҳукумати вилояти Суғд котиби масъули Комиссияи татбиқи Қонуни забон мебошад.
Ашъори ӯ дар авроқи маҷмӯаҳои «Фарёди силсилаи хомӯшӣ» (1997), «Симоби маҳбус» (1998), «Салиби сафед» (1999) ва «Ҷазираи танҳоӣ» (2008) интишор ёфтаанд.
Барандаи Ҷоизаи ба номи Камоли Хуҷандӣ.
Аз соли 2001 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.



