Адабиёти тоҷики ҳавзаи адабии Ўзбекистон албатта, ҷузъи ҷудонопазири адабиёти муҳташами тоҷику форс буда, ҳоло рӯди шӯхи кӯҳиеро мемонад, ки аз миёни сангистонҳо, талу теппаҳои бешумор ва ҳазорон садди табииву сунъӣ пурсаброна ба худ роҳ мекушояд… Он ба гулистони воқеӣ мубаддал гаштааст ва солҳои охир таборони мо аз кишварҳои Тоҷикистону Афғонистон ва Эрон мутаваҷҷеҳи он мешаванд. […]Идома...

Абдуғаффор Абдуҷаббор пас аз хатми факултаи журналистикаи Донишгоҳи давлатии Санкт-Петербург нахуст дар Телевизиони “Тоҷикистон”, сипас дар Иттифоқи ходимони театр, Тоҷиктелефилм (сармуҳаррир), вазорати фарҳанг фаъолият намудааст. Он ҷо бо ҳунарпешагони машҳури замон Михаил Улянов, Олег Ефремов, Кирил Лавров, Ҳабибулло Абдуразоқов, Ато Муҳаммадҷонов ва дигарон шинос шудаву ҳамкорӣ мекунад. Дар ҳамон рўзҳо ба шарофати навҷўии ў нахустин […]Идома...

Ба муносибати 70-солагии зиндаёд Анвар Олим Номи Анвар Мирзоҳакими Олим дар адабиёти тоҷик дар солҳои 80-уми садаи гузашта пайдо шуд ва он замон барои чопи яке аз аввалин ҳикояҳояш “Шохи шикаста” устоди наср Фазлиддин Муҳаммадиев хатти фатво дода, навишта буд: “Яке аз устодони наср Абдулло Қаҳҳор дар суҳбате навқаламонро ба мутрибони навмашқ ташбеҳ додаанд, ки […]Идома...

Дар ҳаёт шахсиятҳоеро дидан мумкин аст, ки бо чеҳраи гарму нуронӣ, бо фарҳангу маънавиёт, бо хоксорию одоби ҳамидаашон касро ба дунёи меҳру муҳаббат ворид менамоянд. Шахсиятҳои мазкур одатан меҳнатдӯсту заҳматписанд мебошад ва дар иҷрои вазифаи касбии худ завқу иштиёқи баланд доранд, ошиқи касбу ҳунари хешанд. Доктори илмҳои филология, профессор, мудири шуъбаи адабиёти муосири Институти забон […]Идома...

Устод Хайрандеш аз зумраи эҷодкоронест, ки барои нигаристани наврасону навқаламон ба дунёи шеъру сухан равзанаеро ҳамеша боз нигоҳ медорад. Аз ин ҷост, ки қаламкашони хурду бузурги кишвар ӯро мешиносанд ва ҳамчун шоири соҳибистеъдоду ғамхори адибони ҷавон эҳтиром мекунанд. Ашъорашро дар маҳофили адабӣ мехонанд, таронаҳояш дар ҳар маврид аз тариқи садову симо пахш мешаванд, ҳаводорони суханаш […]Идома...

Диловари Мирзо аз зумраи носирони сермаҳсули имрӯзи тоҷик аст, ки ҷамол ва камоли суханаш дар хотираҳо нақш баставу дилҳоро тасхир кардааст. Асарҳои таърихии ӯ, аз қабили «Борон изҳоро мешӯяд…», «Нусратулло Махсум», «Алӣ Хуши Найистонӣ» «Хунёгар», «Қандил», «Қисмат», «Шаҳчинор», «Марди роҳ”, «Рашт дар даврони истиқлол» ва ғайра аз ҷониби хонандаи тоҷик хуш пазируфта шудаанд. Дар байни […]Идома...